maandag 16 oktober 2017

Hondje wil hoog



Als ik de Spinhuissteeg in stap om naar de metro te lopen, zie ik een tiental meter voor mij een jonge man met een zwarte pitbull lopen. De man draagt zwarte riemen in zijn hand, de hond loopt los. Geen muilkorf.
Ik hou mijn pas een beetje in - ik ga ze in de steeg niet passeren.
De jonge man lijkt me geen aso, en de hond loopt rustig mee, maar ik ga me er toch niet langswringen.
Dan draait de hond zich om en ziet mij.
Hij komt op mij aflopen. Ik steek mijn hand uit: meestal willen honden die even ruiken.
Halverwege versnelt de hond ineens zijn pas, negeert mijn hand en springt tegen mijn been op.
Hij kijkt er speels bij en blaft niet.
Toch geef ik zijn grove kop even een zwieper, zodat hij zijwaarts van me af vliegt.
Baasje is veel harder geschrokken en sprint roepend mijn kant op.
"Laag, laag!" schreeuwt hij tegen de hond.
Schuldbewust zet de hond het op een lopen. Baasje moet weer rechtsomkeert maken om de hond in te halen.
In een paar passen heeft baasje de hond dan te pakken en fixeert hem op de grond.
"Laag, laag!" roept hij nog altijd.
De hond laat zich door zijn poten zakken en tegen de grond duwen.
Als ik man en hond passeer, zegt de man: "Sorry hoor."
Ik zeg "ja" en lach een beetje.
Ik ben niet geschrokken - honden zullen mij niet snel intimideren.
Als ik de hoek om loop, kom ik in het toeristengedruis terecht.
En onwillekeurig denk ik dan toch: "Wat nou als er een klein kind achter hun had gelopen?"

woensdag 28 juni 2017

Why?


I am waiting at the Nieuwmarkt subway station in Amsterdam, waiting for the rain to stop.
A girl in her twenties walks up to me and starts talking:
“Are you staying here?”
“No.”
“Why?”
“I am waiting for the rain to stop.”
“Maybe we can sleep together.”
“No thanks.”
“Why not?”
“Why would I?”
“What are you going to do?”
“I am going to my work.”
“Why?”
“I’m just going.”
“Do you have money for me? Just a little?”
“No.”
“Why not? I am hungry.”
“No.”
“I am from Ukraine.”
“Sorry.”
Then she walks on. I see her talking to other people. Along the next canal she meets up with her accomplice. A big guy that would probably have robbed me…
Never a dull moment in Amsterdam.

maandag 24 april 2017

Buik


Er staan veel mensen op het perron in Amsterdam - de avondspits is in volle gang.
Ik rook bij de pafpaal een sigaartje.
Even verderop spelen twee roze meisjes met elkaar; pakweg 4 tot 6 jaar.
De jongste loopt op mij af om de stempel op haar hand te laten zien: "Kijk, ik heb een zonnetje."
Ik knik en mompel zachtjes "ja".
Ze steekt haar hand nog wat verder naar voren en raakt mij aan.
"Waarom heb jij een dikke buik?"
"Van het eten."
Als ze over de buik wil wrijven, grijpt haar moeder in.
"Je moet niet zomaar aan vreemden zitten."
Het meisje kijkt beteuterd.
"Praten mag wel," voegt de moeder nog toe.
"Heb je buikpijn?" vraagt het meisje nog.
Ik schud zachtjes van nee en trek een geruststellend gezicht.

zondag 15 januari 2017

Open G


De gitaar van Keith Richards met vijf in plaats van zes snaren en gestemd in 'open g'.

Het lijkt zo gemakkelijk als je die artiesten ziet: gitaar spelen. Totdat je alle snaren van een gestemde gitaar aanstrijkt! Dat klinkt vreselijk. Dat is geen akkoord: daar zit minstens één dissonante snaar tussen! Welke God heeft voorgeschreven dat een gitaar de volgende zes snaren/tonen moet hebben: EADGBE ? Als pianist zou ik toch echt een andere reeks tonen hebben gekozen.
Laat ik nou gedacht hebben dat iedere gitarist zich hier braaf aan hield. Totdat ik Keith Richards zag in een talkshow die een reguliere gitaar aangereikt kreeg om een stukje te spelen. Het allereerste wat hij deed, was de lage e-snaar eraf slopen. Die had ‘ie niet nodig. Vervolgens herstemde hij de resterende toonreeks ADGBE even tot GDGBD. Holy fuck! Nooit geweten. Nu had je een zuiver akkoord dat “open G” wordt genoemd. Veel bluesspelers hadden hun gitaren zo gestemd. Je kunt desnoods de zesde snaar laten zitten en laten zakken van E naar D. Wat een feest wordt het om op zo’n instrument slideguitar te spelen. Meerdere (blues)akkoorden zitten nu op één fret. Little Red Rooster zit als het ware ingebakken in de gitaar. Ik ben meteen weer aan het oefenen geslagen en denk: zo klinkt een gitaar dus zoals God hem bedoeld heeft.